Gaby In het beginnen raak ik alleen al in de war hoe ik dingen noem. Er zijn zoveel verschillende namen voor mijn aanpak, mijn product te bedenken.
- Game of Life
- School of life
- Quest of Life
- Route to your Heart
- Go For Me (ok hier zit mijn vieze ego tussen. Want GFM zijn mijn voorletters en toen ik mijn wijsheid begon te belichamen en te doorleven, vond ik het zo belangrijk om zichtbaar te zijn. Inmiddels ben ik daarin gegroeid en zie ik mijzelf. Natuurlijk vind ik het fijn wanneer jij mij ziet én ik ben er niet meer afhankelijk van.)
- Reis
- Expeditie
- Journey
- Spel
- Experiment
- Pad
Wat probeer ik nou te omschrijven? De manier van leven die ik je wil laten zien.
Die is ontstaan toen ik thuis zat in mijn burn out. Ik had een inzicht, ik ging daar mee aan de slag en ik voelde hoe ik erin successen boekte. Ik was trots. Ik werd de volgende ochtend wakker en dan gebeurde er weer iets waardoor ik getriggerd werd. Het was alsof het liedje van voren af aan begon, alsof ik geen stap vooruit had gezet. Dat klopte niet, ik zette namelijk wel stapjes!
Daar ontstond het gevoel dat ik in een Nintendo spel van vroeger was beland; elke keer begon ik aan een nieuw niveau, nieuw level en mocht ik alle boobytraps, valkuilen, uitdagingen, gevaren op de weg ontwijken en behaalde ik het eindpunt. In elk niveau, level, komen dezelfde boobytraps, etc. langs, alleen zien ze er soms net wat anders uit, ze doen hetzelfde; je uitdagen, je uitlokken en uit balans halen en als je erin trapt dan begin je opnieuw aan dat niveau. Die boobytraps, etc. zijn je schaduwkanten, je aanpassingen, overlevingsmechanismes, oude patronen, etc.
Door het als een spel te gaan zien, bracht ik speelsheid terug in mijn letterlijke en figuurlijke bewegingen. Deze speelsheid zorgt ervoor dat ik überhaupt kan bewegen en er ‘makkelijker’ doorheen beweeg. Want elke keer krijg ik een uitdaging die mij een les wil laten leren. Dit is mijn visie. Jij kan zelf kiezen wat jouw visie is. Als je merkt dat je elke keer shit voor je kiezen krijgt en je jezelf de vraag ‘waarom?’ stelt, dan kan je wellicht eens deze zienswijze verkennen en kijken of dit bijdraagt aan hoe jij met de shit omgaat.
Dat gezegd hebbende, kom ik weer terug bij mijn punt: hoe noem ik dit? Ik voel geen van de namen eruit schieten, ik blijf erin bewegen en volgens mij komt dat doordat bij de een Game of Life beter resoneert en de ander School of Life. Een derde gaat beter of Experiment of Life. Geen idee of dat echt klopt, misschien verzin ik het, ik weet het niet. Het voelt niet kloppend om te kiezen, of durf ik niet te kiezen?
Wat ik namelijk wel weet is dat ik mezelf hierdoor belemmer om mijn waarheid uit te werken en uit te spreken naar meer dan alleen mijn inner circle. Het is dus ergens ook een boobytrap van mijn schaduwkant, om te voorkomen dat ik in mijn wijsheid ga staan, mijn visie ga delen, want dat is mezelf zichtbaar maken met mijn eigen-wijze en dat is spannend én risicovol, want dan kan de ander ook iets van mij gaan vinden en misschien wel mij niet zien, horen en lief hebben… en dan wordt mijn hartsverlangen, mijn primaire hartsbehoefte niet vervuld… Maar dat is weer een ander stuk om te schrijven. Evenals dat ik soms ook niet weet hoe ik dat vieze ego, shadowmind, die harde stem in m’n hoofd kan benoemen. Daar heb ik ook meerdere namen voor. Jij noemt die waarschijnlijke ego, waar ego voor mij juist mooie wilskracht energie is. Maar genoeg voor nu #okdoei tot later
